Fragmenten

Superjachten & Pits Poesen



Geklapper van helikopters vult de hete lucht. Een haven vol superjachten. Mooie vrouwen en snelle auto's. Boven alles klinkt het gejank van voorbij scheurende Formule 1 auto's, en hangt de geur van verbrand rubber. Vel verlichte nachtclubs en harde beats die tot diep in de nacht doorgaan. Het decorstuk van dit alles heet de jachthaven van de Spaanse stad Valencia. De wereld waarin we na een vijfdaagse oversteek vanuit Italië aankomen is het circus dat de Formule 1 heet.

Het is een bijzondere afwisseling na een hectisch tweeweeks Italië programma, waarin we in zeer korte tijd havens als Genua, Piombino, Civitavecchia en Napels aandeden. Hiervandaan ondernamen we dagtochten en een aantal mini-cruises langs de Italiaanse westkust. In de avonduren organiseerde ons moederbedrijf vaak diners voor haar klanten aan boord

Twee weken hard werken met weinig tijd om te passagieren.

Een van de weinige avondje uit is in industriestadje Piombino. De grauwe fabrieken die grote zwarte roetwolken uitbraken en me aan onze dagtripjes vanuit IJmuiden doen denken geven weinig hoop, maar toch verbaast het stadje me positief.

Vanuit de citadel nabij de stadspoorten heb je een prachtig uitzicht op verbanningsoord Elba. Napoleon ontsnapte vanaf hier en hervond zich iets verder op, op buureiland Corsica. Ik stelde me een klein en genadeloos eiland voor, maar vanuit Piombino ziet Elba er uit als een paradijsje. Het eiland is groter dan dat ik dacht, en kleurrijke bossen sieren de vele heuvels. Af en aan vertrekkende veerboten laten zien dat het eiland anno 2011 een gewilde vakantiebestemming is.

Ik voel me goed en ontspannen aan boord - anders dan tijdens het voorgaande Caribische programma. Ik merk dat ik steeds meer groei in het werk wat ik doe en aan nieuwe collega's kan ik mijn kennis overdragen. Er zijn inmiddels weinig details van het schip die ik niet ken, en ook raak ik steeds meer bekend met de honderden veiligheidsprocedures.



Wat verder bijdraagt aan een goede gemoedstoestand is het feit dat ik sinds Italië in de witte wacht zit. Hierdoor werk ik iedere ochtend van 4 tot 8 uur - en heb ik het voorrecht 's ochtends de zon te zien opkomen. In tegenstelling tot de rode wacht (nachtwacht) waar ik vaak in zit geeft de witte wacht een gevoel van "dag."

Ernest Hemingway had gelijk toen hij
The Sun Also Rises schreef. Je zou het bijna vergeten, maar inderdaad: naast ondergaan komt de zon ook iedere dag op, wat minstens zo spectaculair is als een ondergang. Een nieuwe dag, een nieuw begin is minstens zo waardevol als de afsluiting van een roerige werkdag op zee.



Als ik op wacht kom kleurt de hemel eerst nog zwart en is ze vol sterren. Een half uur later kleurt het oosten dan langzaamaan blauw, en vervaagt de sterrenhemel met de minuut. Vlak voor zonsopkomst is de hemel paars - wolken zijn roze slierten. Eenmaal opgekomen brengt het eerste ochtendlicht een schilderachtige gelaagdheid aan in de Italiaanse kustlijn terwijl eilanden als Ischia en Capri langzaam aan ons voorbij schuiven. Heuvels die bij daglicht groen zijn kleuren in het ochtendlicht grijs en blauw.

's Ochtends vroeg is het uitkijken voor kleine vissersbootjes die samen met ons ontwaken. Op de uitkijk verbaas ik me over het feit dat de Italië zoveel eilanden kent. Het moet heerlijk zijn hier met je eigen jacht rond te trekken en je over te geven aan het goede Mediterrane leven.



Met vrijwilligster Pauline - voor wie het tweeweekse Italië programma als tallship liefhebster een vakantie is - ga ik een middagje klimmen. Samen gaan we naar het skysail - het hoogste zeil op het schip. Uren kan ik hier doorbrengen. Op 46 meter hoogte ben je los van het schip en los van het dek - en waan je je op de top van de wereld terwijl de Middellandse Zee aan je voeten ligt.



Via jetset eiland Capri zetten we zeil richting Napels - Napoli voor Italianen. In de verte zie ik de contouren van vulkaan Vesuvius opduiken die tot op heden nog steeds actief is. De stad Napels braakt tegenwoordig vooral bergen afval uit. Vanuit de mast zie ik al ver voor onze aankomst de eerste vuilniszakken voorbij drijven. Uit wanhoop is de Napolitaan maar overgegaan tot het illegaal dumpen in de Middellandse Zee.

Giorgio, een Italiaanse collega, vertelt me dat de laatste burgemeestersverkiezing nieuwe hoop gegeven heeft, maar op straat is hier nog nauwelijks wat van te merken. Bergen afval sieren de straten, die Napels momenteel tot een stinkstad maken.



Het verkeer in Napels is een gekkenhuis. Nog nooit zag ik zoveel beschadigde auto's bij elkaar, en ook in de achterafstraatjes ben je je leven niet zeker. In de met waslijnen gevulde straatjes rijden opgefokte bestuurders van scooters je bijna van je sokken.

Rustpunten kent deze stad vooral in de vorm van kerken. 's Avonds beland ik in een prachtig exemplaar vol eeuwenoude fresco's. Hoewel ik niet religieus ben word ik overweldigd door de bombastische beschilderingen en de metershoge koepel. Het gebouw en haar afbeeldingen spreken tot de verbeelding en dwongen zo al menig zestiende- en zeventiende-eeuwer op hun knieën - maar ook nu doet ze haar werk nog steeds feilloos. Hier spreekt de macht van de verbeelding. Het idee prikkelt me enorm: waar worden wij - moderne wereldburgers - nog door op onze knieën gedwongen? Wat is de invloed van verbeelding anno 2011?

Op de laatste avond in Napels ga ik samen met collega's Bart, Hayley en Oskar Napolitaanse pizza's eten en "bier hakken" - zoals dat aan boord heet.

In Napels eindigt ons Italië programma, en beginnen we aan een bijzondere trip: een familie en vrienden reis, van Napels naar Valencia. Vijf dagen op zee, waarbij alle bemanningsleden tegen gereduceerd tarief vrienden en familie hebben kunnen uitnodigen. Zelf nodig ik Chris uit die vrijdagavond met de trein in Napels aankomt.

Zondag zetten we zeil naar Valencia. Terwijl de windvoorspellingen en de GRIB-files weinig hoop geven kunnen we op de eerste dag toch behoorlijk gas geven: met 11 knopen schieten we behoorlijk op. Na een dag zeilen schuiven we in de avondzon onder Sardinië door, en laat ik samen met eerste officier Terry door Jose en Leonie m'n haar scheren. Solidariteit alom in de witte wacht.

Het is een gezellige en ontspannen week - waarin, alsof we inderdaad op vakantie zijn, iedere gast stiekem een bijnaam krijgt. Marktkoopman "Kolere" Wiebe, Coach, de Notaris en King Charles - zomaar een opsomming van de gasten. Overdag klussen we wat aan het schip en 's avonds drink ik met Chris een glaasje wijn en keuvelen we wat bij over het leven in Groningen.

Het is gek: nu ik een buitenstaander mijn leven aan boord kan laten ervaren dringt ook steeds meer het besef door dat ik momenteel toch wel een heel erg bijzonder leven leef, aan boord van een schip, de wereld zeeën bezeilend. Eenmaal gedeeld lijkt een ervaring veel meer waard.

Woensdagmiddag doemen de eerste eilanden van de Balearen op. Later op de middag hebben we een lange zwempauze - net onder de kust van Mallorca. Het water is heerlijk en inderdaad: even is het net alsof we echt op vakantie zijn. 's Avonds varen we langs Ibiza en na een prachtige vijfdaagse oversteek onder perfecte zeilcondities lopen we dan donderdagmiddag de haven van Valencia binnen. We sluiten de reis uiteindelijk af met een heerlijke barbecue.



In het weekend is het dan eindelijk tijd voor de Grand Prix van Valencia. Tijdens deze race fungeert het schip als platform voor een van de sponsoren van Team Williams. Dankzij een andere sponsor van datzelfde team krijgen we als bemanning de beschikking over draadloze handheld TV's waarmee we iedere coureur individueel kunnen volgen vanuit iedere camera positie.



Vrijdagavond verhalen we het schip naar de binnenhaven, midden in het circuit. We belanden in een bizarre wereld - vol decadentie en uiterlijk vertoon. Alhoewel ik niet zoveel met autosport heb is het geweldig om zo'n evenement eens van binnenuit mee te maken. Normaal gesproken zijn dit soort evenementen - en vooral de plekken waar we als bemanning kunnen komen - alleen maar toegankelijk voor de welgestelden.

Een avondje stappen biedt een mooi inkijkje in dit wereldje. We belanden in een club vol vrouwelijk schoon, waar de champagne rijkelijk vloeit - en waar het VIP gedeelte gek genoeg een prachtig uitzicht blijkt te bieden over ons eigen thuis - de "Stad Amsterdam." We dansen tot laat in de nacht.

Zondag is dan de dag van de race zelf, en dankzij een speciale pas kan ik samen met twee collega's de race van zeer dichtbij mee maken. Omdat de "Stad Amsterdam" binnen in het circuit ligt kunnen we ons met onze pas vrij bewegen in de binnencirkel. Alhoewel we niet pal aan het circuit kunnen zitten (dat kan het publiek op de tribune overigens ook niet) weten we een perfecte plek in de schaduw te bemachtigen, bij de uitgang van een van de snelste bochten van het circuit.



Met oordoppen in zien we de auto's anderhalf uur lang voorbij flitsen. Het is verbazingwekkend om ze te zien accelereren - maar vooral ook te zien afremmen. Binnen luttele meters staan de bolides vanuit topsnelheid stil.

Het cultuur snuiven komt later want de opwinding is nog lang niet voorbij. Na de Grand Prix van Valencia geef ik me komende weken over aan Mallorca, Ibiza en Formentera.