Fragmenten

My Freewheelin' Days



Zaterdag ochtend vroeg gaat mijn wekker ruim een uur voor de reguliere
wake-up. Als ik vijf minuten later aan dek sta schijnt de zon volop en doemen Manhattan en het Statue of Liberty op. 3.5 maand heb ik naar dit moment uitgekeken. New York is het hoogtepunt van de hele reis.

Kapot was ik afgelopen dagen, na Baltimore. Maar: het moment dat ik deze stad zie leef ik weer op. Voor het moment voel ik me blij en gelukkig: thuis laat ik los en vergeet ik. Mijn energie stroomt, en Alicia krijgt gelijk: "
these streets will make you feel brand new."

New York, New York. Dit zijn mijn
Freewheelin' Days.



Zaterdagmiddag ben ik vroeg op de middag vrij, en samen met Leonie en Bart ga ik de hort op. Het schip ligt afgemeerd bij
Chelsea Piers, en helemaal hotel de botel lopen we de stad in.



Het is een gekke gewaarwording. Zo zit je op zee, en zo loop je New York binnen. Hoe mooi is dat?

We belanden in de wijk
Chelsea - ook wel het Meatpacking District. Een verwaarloosde wijk tot een paar jaar geleden, die nu volledig opgefrist is. Overal openen nieuwe restaurantjes en op straat is er volop leven.

Na een paar uur rondslenteren stappen we op de
subway naar Brooklyn. Bregje voegt zich bij ons en met z'n vieren wandelen we over de Brooklyn Bridge terug naar Manhattan. Later lopen we richting het Financial District en Ground Zero.

Toen ik hier een paar jaar geleden was, was
Ground Zero nog een bouwput. Nu, zes jaar later, staan de eerste contouren van de Freedom Tower op z'n plaats.

's Avonds gaan we terug naar
Chelsea en eten we in een Italiaans restaurant. Het lijkt alsof we in een scène van The Soprano's zitten, en de hele New Yorkse welgestelde onderwereld present is. De avond begint rustig en onschuldig met een pasta'tje, maar na een half uur staat ineens het halve restaurant op de tafels te dansen. Het wordt uiteindelijk een wilde avond die laat eindigt.

In het toilet van het restaurant tref ik een Senegalees aan die in Amerika zijn
American Dream hoopt te vervullen. Geld verdienen, rijk worden, en dan terug naar Senegal gaan waar hij drie auto's en een groot huis wil kopen - en dan de rest van zijn leven niets meer doen.

Daar staat hij dan: een Senegalees op
cowboy-boots, vol dromen en idealen. Slick ziet hij er uit - en zijn Engels is slecht. Maar: hij doet zijn best. Een mandje met kauwgom en sigaretten staat voor me klaar.

Deze
handenwas-neger maakt mij zo gelukkig dat ik uiteindelijk wel vier keer terug kom en hem rijkelijk beloon voor zijn diensten.

Don't get me wrong. Het gaat niet om het feit dat een zwarte man mijn handen wast. Nee: het is de hele setting.

Het is zijn
American Dream, zijn cowboy-boots en baan als handenwasser, en het is mijn emotionele toestand.

Wat me vooral blij maakt is dat deze man voor me zorgt. De
handenwas-neger heelt me op een moment dat ik het nodig heb, door mijn handen te wassen. Zijn toilet is schoon, zijn water warm, de zeep ruikt lekker.

Deze man wast mijn verdriet weg, door de gootsteen. Hij heelt mij. Een mooier gebaar bestaat er niet.

Did ye get healed? zoals ze in de blues bezingen. Well, I most definitely did, en wel in het toilet van een in een Italiaans restaurant in Chelsea, door een neger op cowboy-boots.



Zondag avond staat in het teken van
Greenwich Village. Samen met Arthur en Leonie stappen we in een taxi en gaan naar Café Wha?

Greenwich Village is een bijzondere plek. In late jaren '50 en vroege jaren '60 was deze wijk een broeiplek voor creatievelingen en opstandelingen - van muziekanten tot schrijvers, dichters. Beat-schrijvers vooral.

Café Wha? neemt binnen deze wijk een bijzondere plek in omdat het de kroeg is waar mijn muzikale helden zoals Bob Dylan, Jimi Hendrix, Bruce Springsteen en The Velvet Underground hun carrière begonnen.

Jim Morrison - van
The Doors - schijnt hier ooit het podium gedeeld te hebben met Jimi Hendrix. Jack Kerouac las hier voor uit zijn On The Road, met muzikale ondersteuning van een jazz-pianist.



Ah, Jack Kerouac. I wish I were you.

Ontdekker, reiziger; de aantrekkingskracht van het onbekende en het verbodene. Je
spontaneous prose, rauwe observaties en gedachten. Blues and Haikus.

Overal krijg ik prikkelingen die me doen voelen alsof ik op de juiste plek op het juiste moment ben.

De teksten aan de muren vertellen een verhaal wat het mijne lijkt te zijn. Ze zeggen me wat ik denk en wat ik voel, wat belangrijk voor me is.



Wat ik zie is waar en echt.
These streets make me feel alive.



Later op de avond stranden we in
The Terra Blues Club. Keiharde blues, gespeeld door een neger met heel veel pijn. Grappig genoeg blijkt Jan Akkerman zijn second-best blues player te zijn. Even klinkt er een riedeltje van Questions? Answers!

Je hoort de muziek door je oren, maar het gaat stromen - via je aderen, door je hele lijf. De gitaar jankt. Je
voelt de muziek, je hoort iedere noot. In mijn enthousiasme laat ik uiteindelijk tot tweemaal toe glazen vallen.

Maandag overdag heb ik genoeg tijd om bij te komen. Het is rustig aan dek en er zijn weinig klusjes. 's Middags doen we in de voorjaarszon een dagtocht over de
Hudson River. Die nacht draai ik een nachtwacht, waardoor ik dinsdag de hele dag vrij ben.

Dinsdag ochtend, na weinig slaap, stap ik al vroeg van boord. Een hele dag om New York verder uit te pluizen, om naar het leven te luisteren.

Muziek in mijn oren, en gaan. Bob Dylan's "
Like a Rollingstone" schreeuwt het uit - en het voelt goed om met die soundtrack van subway naar subway te hoppen.

Naar
Columbus Point om in Central Park Strawberry Fields te bezoeken - de gedenksteen voor John Lennon die hier vlakbij, in 1980, werd doodgeschoten.



5th Avenue. Dure winkels, hoge gebouwen die je klein doen voelen. Times Square. De straat maakt lawaai, taxi's scheuren in het rond. Overal sirenes.

Het tempo wordt opgevoerd. Nog een keer
Brooklyn Bridge. Het blijft machtig om Manhattan zo te zien liggen en de stad op deze manier binnen te lopen, alsof je haar bedwingt.

First we take Manhatten, then we take Berlin.

Mijn iPod speelt Dylan's
Simple Twist of Fate. De tekst komt binnen als nooit te voren, alsof het over mezelf gaat, net zoals de teksten in de straten eerder.



He woke up the room was bare
He didn't see her anywhere
He told himself he didn't care - pushed the window open wide
Felt an emptiness inside to which he just could not relate
Brought on by a simple twist of fate.

...

People tell me it's a sin
To know and feel too much within
I still believe she was my twin - but I lost the ring
She was born in spring but I was born to late
Blame it on a simple twist of fate.

De subway dendert verder, door een lege ondergrondse wereld, waar alleen het spoor de weg weet. Mensen zijn vlekken, schimmen, komen en gaan, en de wereld draait door. Een monster van een stad. Een overweldigende metropolis die je helemaal kan opslokken, als je niet uitkijkt.

New York is a Woman, zoals Suzanne Vega de stad toezingt.

's Middags toch maar terug naar de intimiteit, terug naar
Greenwich Village. In een boekenwinkel koop ik vier boeken.

Memories, Dreams and Reflections - een boek met gesprekken met Carl Gustav Jung over het onbewuste in de mens. Voor mijn studie heb ik veel over hem gelezen, maar vooral word ik aangetrokken door een gedicht op de eerste pagina.

"
He looked at his own Soul with a Telescope. What seemed all irregular, he saw and shewed to be beautiful Constellations; and he added to the Consciousness hidden worlds within worlds."

Mooi. Zo mooi.


Ook koop ik
The Black Swan, een boek wat ik afgelopen maand een gast aan boord zag lezen, over het meest onwaarschijnlijke. Een geschiedenis over ons denken, en waarom we denken zoals we denken. En: twee boeken over Greenwich Village, waaronder eentje van de hand van Suse Rotolo, Bob Dylan's muse tussen 1961 en 1964, zijn Freewheelin' Years.

In een CD winkel duik ik de nieuwe van Paul Simon op,
So Beautiful or So What. Ook neem ik een opgepoetste versie van, in mijn ogen, Simon's beste album - beter nog dan Graceland - The Rhythm of the Saints mee. Het bevat een aantal mooie onuitgebrachte nummers en demo versies. Ik kan 'm niet laten liggen.

Later die avond spreek ik met Erik af in een risotto restaurantje, ook in
Greenwich.

Erik en ik kwamen begin januari samen weer aan boord, en we zijn afgelopen periode veel samen opgetrokken. We waren er voor elkaar als we even een goed woordje nodig hadden. Maar: m'n buddy was hij - want dit is Erik's laatste reis. Een goed moment dus om toekomst plannen en dromen te bespreken, onder het genot van een goed glas wijn en een goed maal.

We dromen over een creatieve toekomst, vol energie en iedere dag nieuwe uitdagingen. Een liefdevol leven, vol mooie en inspirerende mensen. En: beide stellen we ons als doel om in New York een baan te vinden. Want:
If you make it here, you'll make it anywhere. Bovendien: je bent al on top of the world op de "Stad Amsterdam." Het enige wat daarna nog maar kan volgen is een stad als New York City.



Na het eten besluiten we naar een ander café'tje te gaan, waar Norah Jones - inderdaad
de Norah Jones - die avond blijkt te spelen. Abe voegt zich bij ons en voor 15 dollar zitten we vooraan, tegen het podium aan.

Norah speelt met een andere band mee, en zingt de sterren van de hemel. Ze zingt haar eigen werk, maar vooral ook
covers. En nee: ik ben geen grote fan, maar: het is vooral de kick. Je komt in New York, en hier speelt iedere avond een grote naam. Niet op een groot podium, maar in een kleine, intieme gelegenheid. Voor 15 dollar zit je vooraan en heb je de avond van je leven.

Verliefd dat we zijn op Norah en dronken van het leven stappen we die nacht uiteindelijk laat in een taxi, terug naar
Chelsea Piers. De vijf dagen New York zijn alweer voorbij, en ik weet: sooner, or later kom ik hier terug.



New York verdwijnt in een dichte mist als we de volgende dag koers zetten naar Boston. Het is onstuimig weer die dag, en uiteindelijk staan we met twee man uitkijk te houden. De dichte mist maakt dat we vanaf de bak nauwelijks de brug kunnen zien. In de mast zie je het dek waarschijnlijk niet, maar: klimmen is ook niet nodig.

Op de motor beuken we tegen de wind en tegen de golven in.

's Nachts moeten we tot drie keer toe hard uitwijken voor vissersbootjes die lak hebben aan de geldende
anti-collision regels. De vissers uit Massachusetts zijn cowboys. Zij kennen deze wateren en zien geen gevaar. Maar: het is spooky buiten, als we eens in de twee minuten een lange stoot op de scheepshoorn moeten blazen, en binnen de waterdichte deuren sluiten, just in case.



Vrijdag ochtend draait de wind en klaart de lucht eindelijk op. Onder een koude heldere hemel verschijnt Boston aan de horizon. Voor de laatste keer deze reis klim ik de mast in om de laatste zeilen los te knopen, zodat we onder zeil Boston binnen kunnen lopen.

Het is een stralende dag en Amerika ligt aan mijn voeten.