Fragmenten

"Life is Like a Jukebox"



"Is that a French flag?" vragen twee dames op de kade als ze onze driekeur vier zien wapperen.

We zijn in Baltimore, Maryland. Amerika. Land van de dromen. Land van de mogelijkheden. Maar: ook een primitieve samenleving, zoals Jean Baudrillard terecht schrijft in zijn
America.

Sommige collega's verachten dit land en haar cultuur, haar manieren. Domme Amerikanen, denken ze.

Maar: net als Baudrillard kan ik wel de mooiheid van de Amerikaanse naïviteit inzien. Sterker nog: ik geniet er van, en het fascineert me zelfs. Zoals collega Roderick wel eens zegt: kijk naar de wereld met een VPRO blik. De schoonheid openbaart zich dan vanzelf.

Amerika maakt me vrij voelen. Het leven is gemakkelijk.

Baltimore is een stad vol betonnen stompen. Als we vrijdag ochtend vroeg aan komen liggen de temperaturen rond het vriespunt - maar: twee dagen laat de thermometer ineens 27 graden zien.

Ik struin wat door de lange straten, op zoek naar een goede boekwinkel. De
Barnes & Nobles is snel gevonden, maar een goed boek helaas niet. Ik kom uiteindelijk thuis met twee CD's, eentje van blues gitarist Lightnin' Hopkins, en de ander van Robert Cray, tevens blues.

Na 9 dagen op zee is het goed om de kroeg in te duiken. Met een collega beland ik in Fells Point, een wijk met veel leuke bars met live muziek. We eindigen in
The Cat's Eye Pub, waar de huisband typische Amerikaanse klassiekers speelt.

De muziek past bij dit land. Brit-pop is hier niet op z'n plaats. Dit is het land van Bruce, Bob, Jimi, Miles, Roy, Robert, Neil en Tom.



Zondag ben ik een dag vrij. Ik stap op de Acela Express naar Washington DC. Het is de juiste dag. Het is mooi weer, en
first light of spring betekent in DC Cherry Blossoms. Een hele middag struin ik langs The Mall, White House en Arlington.



Ik was hier 5 jaar geleden ook al eens, en het voelt goed terug te zijn. Het brengt mooie herinneringen naar boven.



Voor het
White House wordt zoals altijd geprotesteerd. Wat opvalt zijn de vele anti-Obama protesten. Protest vooral tegen abortus. Zelfs kleine kinderen worden ingezet.



Maandag spelen de
Baltimore Orioles hun eerste thuiswedstrijd van het seizoen. Charm City pakt groots uit. Iedereen lijkt een dag vrij te hebben. De US Airforce maakt een fly-by met 4 A-10 Thunderbolts. Het publiek wordt gek. Het stadion, dat vrijwel naast het schip ligt, explodeert.

Woensdagochtend alweer vertrekken we naar New York in een volle voorjaarszon. Het zonlicht doet me goed. Ook donderdag is een prachtige dag. We varen dicht onder de Amerikaanse kustlijn. Door de verrekijker zie ik lange stranden, duinen en mooie houten huizen die over de zee uitkijken. Iedereen kent de beelden wel van de film.

Zo op een afstand ziet het er prachtig uit. Het beeld brengt me naar onze eigen Wadden, waar ik zo van kan genieten. Het is de romantiek van de kindertijd: geen zorgen. Daar ruist de wind door je haren.

In mijn hoofd hoor ik Donald Fagen's
On The Dunes.

Ik idealiseer wat ik zie. Amerika droomland. Want: wat ik eigenlijk zie is het
East en West Egg uit F. Scott Fitz Gerald's The Great Gatsby. De verschillen in het Amerika van 2011 zijn groot, en misschien wel nog nooit zo groot geweest.

In Baltimore wil een zwerver naast onze gangway gaan slapen. Met Arthur fantaseer ik dat 't misschien een voormalig zakenman is, die nu aan de grond zit. Z'n collega's lopen iedere dag langs, maar herkennen hem niet meer.

Downtown Baltimore zijn 3 van de 4 McDonald's gesloten. Opgeheven.

Op
Arlington bezoek ik onder ander het graf van de Kennedy's. Robert Kennedy heeft me altijd meer geïnteresseerd dan JFK. Een fragiele man, een mensen-mens, altijd de underdog.

"
Some men see things how they are and ask why, I see things that never were, and say: why not?"

Het zijn woorden die vaak worden geassocieerd met Robert Kennedy. Ze leggen tegelijkertijd de kwetsbaarheid, maar ook de dynamiek, de energie van de Amerikaanse samenleving bloot. Maar: als dromen niet geaard zijn in realisme verliezen ze hun kracht.

Muziek is belangrijk aan boord. De galley en de bootsmanstore zijn bijtijds een ware discotheek.

Vrijdagmiddag zing ik samen met Leonie luidkeels Leonard Cohen's
My Secret Life mee. In de bootsmanstore klinkt Depeche Mode's Enjoy the Silence. En: sommige mensen lopen aan boord zo te zeiken, dat Erik en ik crewleden bandnamen toe schrijven.

"Hannibal & The Negative Brothers" is er zo eentje. Ze schreven krakers als
Wie Heeft Dat Gedaan?, Jouw Department, Mijn Department, Ik Heb Het Allemaal Al Gezien, Ik Voel me Gepasseerd, Vetje & Sletje, Vroeger, en Voor dit Salaris kan ik zelfs een Filipino niet Motiveren.

"
Life is like a jukebox," schrijf ik in m'n dagboek. Met een paar collega's maak ik de zin een paar keer af.

"
Play it out loud."

Of: "
You never know which song it's gonna play." En: "Kick it when it stucks."

Misschien moeten we shirts laten drukken?



Terwijl vrijdagavond de lichten van New York opdoemen, draaien we keihard Alicia Keys' Empire State of Mind aan dek. Het past helemaal bij de sfeer. Vooral de regels "These streets will make you feel brand new" en "Its lights will inspire you" komen bij me binnen.

New York. Ik kan niet wachten.