Fragmenten

Rotterdam - Brest



Na twee maanden verlof hebben we op dinsdag 2 november j.l. de trossen weer los gegooid. Vanuit Rotterdam zijn we vertrokken voor een zes daagse opstappersreis naar Brest.

Aan zeilen komen we helaas niet toe. We hebben niets dan tegenwind, tot wel windkracht 8. We komen dan ook niet zo hard vooruit. Zoals het nu staat komen we zelfs iets te laat aan in Brest. Jammer voor de betalende passagiers, maar wij hebben ook een schema te halen, dus er zit niets anders op dan te motoren.

Het weer is erg onrustig. Doordat we recht door de wind moeten liggen we al sinds ons vertrek uit Rotterdam behoorlijk te stampen. Menig opstapper hangt dan ook over de reling. Ook zelf ben ik een dag behoorlijk ziek geweest. Het hoort erbij. Na een dagje ben ik ingeslingerd en heb ik gelukkig nergens meer last van.

Omdat het weer zo onrustig is hoeven we geen klussenwacht te draaien. Hierdoor kunnen we extra veel slaap pakken. Ik zit in de witte wacht, en werk van 04:00 uur tot 08:00 uur. Daarna duik ik mijn bed in, tot 16:00 uur. Om 20:00 uur kan ik dan weer gaan slapen. Dit lijken relaxte dagen, maar toch: het onstuimige weer maakt alles drie keer zo zwaar, waardoor je na acht uren werken ook moe en voldaan te kooi gaat. Ik doe het ook maar, want alle extra slaap is mooi meegenomen.

Volgende week komen we door de Golf van Biskaje, en daar wordt zwaar weer (windsnelheden boven de 50 knopen) verwacht. Van slapen komt dan een stuk minder.

Vanavond in de keuken gewerkt. Ik werk daar graag. De kok, Simon, is een ontzettend aardige gast. Bovendien heeft hij een zeer rijkelijk gevulde iPod met goede muziek. Niets is lekkerder dan een flinke berg afwas wegwerken met de juiste muziek. Vanavond was dat Oasis.

Soms heb je dat: je ontmoet iemand, en je hebt het idee dat je diegene ergens van kent - maar je komt er maar niet op waarvan precies. Zo ook een van de passagiers die nu aan boord is. We lopen al sinds maandag te vissen waar we elkaar toch van kennen, maar we zijn er nog steeds niet op gekomen. Vanavond zei hij me dat hij altijd bij de KLM gewerkt had, en dat we elkaar daar misschien eens gezien zouden kunnen hebben. Dat was niet het geval, maar zodoende kwamen we wel op een mooi gespreksonderwerp.

De gast was altijd vlieger voor de KLM geweest. 747's - dat werk. Piloot worden is altijd een jongensdroom van me geweest. Om verschillende redenen heb ik nooit de keuringen doorlopen, iets waarvan ik tot op de dag van vandaag nog wel eens van baal. We hebben een goed gesprek gehad, en de gast heeft me er van overtuigd dat ik alsnog de keuringen moet gaan doen. Geen slecht idee.

Als dit jaar toch in het teken staat van
goed voor mezelf zorgen, dan hoort het afsluiten of misschien zelfs wel aanpakken van deze jongensdroom daar zeker ook bij. Juist nu - als (bijna) afgestudeerde. Bovendien ben ik nu nog niet te oud. En: zoals de gast ook zei, laat het beoordelen of je wel of niet de talenten hebt om vlieger te worden over aan een professional.

Maar: hij had me over dek zien lopen, had mijn houding beoordeelt, en achtte me op karakter meer dan geschikt. Een groot compliment.