Fragmenten

Home Again



Dat was het dan.

93 dagen op zee, en ik ben weer thuis, bij mijn ouders in Friesland. Jetlag en weer omschakelen naar de alledaagse realiteit. Na zo'n lange tijd in een microkosmos als de "Stad Amsterdam" geleefd te hebben waar eigen regels gelden, en waarin je bovendien lief en leed met elkaar gedeeld hebt, kost de omschakeling naar de echte wereld knap veel energie.

Alle impulsen en mogelijkheden die je aan boord niet hebt - zoals TV, internet, omgeving, vrienden, kroegen - vliegen je, eenmaal op de vaste wal, ineens aan.

Ik kan weer zelf bepalen wat ik eet, wanneer ik eet, en waar ik eet. Ik kan in de auto stappen en ergens naar toe rijden, zomaar. Ik kan vrienden bellen en afspreken.

Wat moet ik met al die vrijheid doen?

En: iedereen vraagt zich natuurlijk als je thuis komt af: hoe was het? Een rare vraag. Want: waar moet ik in vredesnaam beginnen? Wat ik allemaal mee gemaakt heb staat zo ver van de alledaagse realiteit, dat het vaak moeilijk is om dingen echt te vertellen.

En ja: soms was het afzien. Soms was het zwaar, zowel fysiek als mentaal. Soms had je liever thuis willen zijn. Maar: achteraf kijk je er op terug en realiseer je je: dit had ik nooit willen missen; wat een fantastische en unieke dingen heb ik meegemaakt, en hoe geweldig hadden we het toch met elkaar.



Na 3.5 maand blijven vooral gevoelens hangen, in plaats van specifieke herinneringen.

Het klimmen met storm - en de kick van weer aan het dek staan en denken: dit hebben we mooi geflikt, de onverwachte vriendschappen, de zonsondergangen, het natuurschoon, de wind door je haren, het zout op je huid, de vele feestjes en de zware katers, het eindeloze geklaag van sommige collega's waar je uiteindelijk hartelijk om kunt lachen (inderdaad:
Hannibal & The Negative Brothers), de smo-ko's zonder gasten op het achterdek, de midnight smo-ko's met tosti's en Wilhelmus, de warme, zwoele zeebries over je huid, de mooie boeken (dank Simon en Ninon), de straalheldere blauwe luchten, de rollende golven, de ruisende zee, de sterrenhemels, de vallende sterren, de zwempauzes, de decadentie van de Caribbean, inspirerende verhalen van mensen waar je ze niet van verwacht, de muziek (dank Bart en Simon), het lompe taalgebruik, de prachtige eilanden, de verlaten strandjes, de live-muziek, de energie van New York, de lieve en opbeurende houding van mensen die je echt zien staan en om je geven, de knipogen en stille blikken, de inspirerende gasten, de omhelzingen.

Waar moet ik beginnen, laat staan eindigen? De lijst is eindeloos.



Het eind van elke reis is het pad terug, naar huis.

Komende vijf weken staan in het teken van ontspanning en verwerken. Ik ga goed voor mezelf zorgen, want werken op een schip als de "Stad Amsterdam" is topsport. Vrienden zien. Weer een beetje leren ontspannen. Regelmatige slaap. Zeilen in Friesland of Groningen. De kroeg in. Wandelen op de Wadden. Terug naar Groningen. Boeken lezen in het Noorderplantsoen, en ondertussen een beetje nadenken over
later. Want: eigenlijk heb ik het steeds meer naar mijn zin aan boord, en ik sluit niet uit dat ik nog een jaar bij teken. Er komen nog mooie reizen aan, het varen is een prachtige manier om wat van de wereld te zien, maar ik zie het ook als een grote kans om tegelijkertijd ook mijn eigen zaken op orde te krijgen. Schrijven, scenario's uitwerken, en vooral: veel bijlezen en uitdiepen.

Het leven van negen tot vijf, met leasebak en doorzonwoning - zeg maar: het carrière tijgeren - laat ik links liggen. In plaats daarvan heb ik tijd nodig om te dromen en voor mezelf te gaan werken, om te landen - om mijn eigen stem te vinden.



Op zee werken en daarna een paar weken vrij hebben is hiervoor natuurlijk de perfecte
exit. Dat moge duidelijk zijn.

De weg ligt open, en ik zie wel wat ze brengt.
The Road is Life, immers.

Lekker leven.

Over vijf weken stap ik weer op. 7 weken Middellandse Zee wachten dan. Monaco, Nice, Genua, Napels, Corsica, Ibiza, Menorca, Mallorca, Valencia, Lissabon, om uiteindelijk eind juli weer af te stappen in IJmuiden. Tot die tijd hier waarschijnlijk weinig nieuws.

En natuurijk: diegene die een dagje wil zeilen of iets anders leuks wil gaan doen komende weken: stuur me vooral een berichtje, of bel me.