Fragmenten

Gangway



Vanochtend vroeg zijn we La Palma binnen gelopen. Het is nu maandag op dinsdagnacht en samen met Ronald zit ik aan de gangway. De hele nacht van 12 uur 's nachts tot 8 uur in de ochtend waken wij over het schip. Terwijl er serene rust over Santa Cruz de La Palma en de Stad Amsterdam heerst en bijna iedereen slaapt, doen wij onze schoonmaak klusjes, houden we de mooringlines in de gaten, en zorgen we ervoor dat ongenode gasten buiten blijven.

Een nacht die nodigt uit tot reflectie.

Afgelopen vrijdag zijn we aangekomen op Tenerife. Na een tijdje op zee ben ik blij een haven te zien. Niet dat ik het erg vind om op zee te zijn, maar het is nu eenmaal leuk een nieuwe, onbekende haven binnen te lopen. En: het is, zoals eerder gezegd, na drie weken weinig vrije tijd fijn om iets voor jezelf te gaan doen. Een bar bezoeken bijvoorbeeld. Even andere mensen om je heen en andere gesprekken dan alleen werk.

Het begon met een dakterras, een aangename 20 graden, en overheerlijke rum-cola voor een zachte prijs. Uiteindelijk werd het een geslaagde avond, die de volgende dag - ondanks de vermoeidheid - herhaalt werd. Om uiteindelijk te eindigen met een fikse kater.



Hier zit ik nu aan de gangway. Sloten thee, een Balisto, een verwelkte bloem. Niet alleen doe ik mijn werk, maar ik lik ook mijn wonden.

Soms overschreeuw je jezelf en ga je net iets te ver. Je pikt de signalen op, maar negeert ze botweg. Je gaat door totdat je niets meer voelt. Je laat jezelf niet van je allerleukste kant zien. De volgende dag staat het schaamrood je op de kaken; vergeten dat je op een vergrootglas werkt, dat van het kleinste binnen korte tijd het allergrootste maakt. Niet alleen buiten, maar ook in je eigen binnenwereld. Je kunt geen kant op, en negatieve gedachten blijven hangen.

Stom. Ik had wijzer moeten zijn.

Met het schoonmaken van het dek boen ik ook mijn kater weg. Lesson learned.