Fragmenten

End of Season



Na twee maanden verlaat ik de Caribbean. Komende dagen verdwijnt het Zuiderkruis uit het zicht, en zal ze ruim baan maken voor de Poolster. Mijn korte broek verruil ik voor een lange. In Baltimore is het momenteel 14 graden - een groot verschil met de 30 graden plus van de Caribbean.

Het waren twee hectische maanden. Er stonden veel cruises op het programma. Naast het zeilen tussen de eilanden betekende dit vooral vele malen de sloep laten zakken voor tenders, en het zwemplatform klaar maken. Daarnaast was er natuurlijk zo nu en dan ook tijd om zelf te zwemmen en te genieten. Wat de eilanden betreft heb ik vooral een verlanglijstje kunnen aanleggen.



Zoals ik al eerder schreef hebben vooral de kleine en minder toeristische eilanden indruk op mij gemaakt. Illes des Saintes, St. Eustatius, St. Vincent & The Grenadines, St. Kitts. Het zijn eilanden die de grote cruiseschepen en de massatoeristen overslaan.

Het zijn eilanden waar je nog kunt dromen. Hier ruist de oceaan, en hoor je de jungle ademen. Slenteren door smalle straatjes, en kleine knusse barretjes met goede rum. Vriendelijke bewoners. Eilanden waar je stil en rustig van wordt - waar je kunt verdwijnen, en naar terug kunt komen.

Als ik er aan denk zingen flarden van Paul Simon's
The Coast door mijn hoofd.



Een schip doet bijzondere dingen met je, merk ik na ruim twee maanden aan boord te zijn.

Het lukt me steeds minder goed om te ontspannen, wat ik merk aan mijn lichaam. In de mast word ik overvallen door kramp in mijn benen, en ik raak gewend aan een paar uur slaap per nacht - terwijl mijn lichaam en geest schreeuwen om meer.

Ik word prikkelig en mijn lontje wordt korter. Het haalt eigenschappen in mezelf naar boven die je anders niet zo snel van mij zult zien. Ik vind het lastig om daar mee om te gaan. Anderen in mijn omgeving ook, merk ik.

Op andere momenten maakt de zee me heel erg melancholisch. Het maakt me naar binnen keren. Soms misschien te veel. Het is verleidelijk om te lang in een gedachten stroom te blijven hangen. Soms ga je dingen denken of zien die helemaal niet waar zijn - een soort
Flying Dutchman ervaring dus. Omdat je geen referentiekader hebt anders dan het schip wordt het je werkelijkheid. Een valse realiteit soms.

Om een beetje rust te vinden en om te landen doe ik meditatie oefeningen in mijn bed, wat me helpt te ontspannen.

Iets waar ik vooral veel behoefte aan heb na twee maanden is
echt contact. Een echte aanraking. Intimiteit uit het hart, en niet simpelweg als aardig gebaar. Een echt gesprek over echte onderwerpen - in plaats van het slappe geouwehoer dat aan boord de overhand heeft.

Leuk op z'n tijd natuurlijk, maar niet altijd.



Grappig genoeg geeft de zee tegelijkertijd heel veel rust.

Ik kan geen genoeg krijgen van de schitterende zonsondergangen. Iedere dag is ze weer spectaculair. Afgelopen week heb ik zelfs twee keer een
Groene Straal gezien. Een bijzonder natuurverschijnsel dat je zelden ziet.

Na mijn wacht om 8 uur 's avonds, voor mijn korte rust, laad ik mezelf vaak op met een grote bak thee. Terwijl de "Stad Amsterdam" dan door de heldere avonden vaart, licht de Caribische Zee op. Algen warmen overdag op door de zon, en geven in de koelere avond door de beweging van het schip hun energie af. Prachtig om te zien - en dit soort momenten geven mij ook de energie om door te gaan, ook al is mijn lichaam moe.

Op andere dagen schieten vallende sterren door de hemel tijdens mijn nachtwacht, en doe ik mijn wensen.

How I Wish You Were Here.

Maandagmiddag komen we aan in San Juan, Puerto Rico. We liggen hier voor een keuring van de
US Coast Guard. Met een paar collega's loop ik 's avonds de oude stad in, die aanvoelt als een spionnen stad. Een stad op de grens van Westers en Caribisch. Het is vochtig en warm: de lucht ademt zwaar. Langs de straten staan smoezelige gebouwen. Ik waan mij in Graham Greene's Our Man in Havana. Op iedere straathoek klinkt muziek en keuvelen oude mannetjes. Ze spreken een taal die ik niet begrijp. Bovenal drinken ze hun rum, roken hun sigaar en spelen eindeloos Backgammon.



Na een ronddwaling belanden we in een kroegje waar een bandje speelt.

Terwijl binnen de jazz en drank mij opzwepen, openen buiten de hemelen hun luiken. Het begint te plenzen. Met bakken komt het uit de lucht.

De muziek geeft me de intimiteit die ik op dat moment nodig heb.

In de Caribbean begint het
Hurricane Season. De eerste tropical storms dienen zich al aan. Voor ons is het end of season. Morgenmiddag gooien we de trossen los en steken we over naar de Verenigde Staten. In totaal zijn we 9 dagen onderweg, waarvan de laatste hele dag op de Chesapeake Bay. Maar: vooral zijn we vol op zee. Ik hoop dat we hardcore kunnen zeilen: 14.5 knoop met vol tuigage - iets wat we afgelopen tijd jammer genoeg niet veel hebben kunnen doen.